|
دوران جاهلیت اِلهئ وَ رَبئ مَن لئ غَیرُک
| ||
|
واژه هایم را ، می نویسم بر صفحه ی تهی کاغذ با قلم عشق ، با افعالی از ماضی و مضارع ها از بودن ها و نبودن ها ماضی ها را به باد می سپارم بر سر تپه ای از فراموشی! آنگاه ؛ بوی بهار را می شنوم که یخ افعال جدید را باز می کند شاید برای شروعی تازه ، تهی از انبوه خیال ، وهم ، رویا! همه اش پر از حقایق ناب! قلمم می لغزد بر روی این صفحه ی نو ؛ می نگارد صرف افعال جدید را ... طرحی از آن آواز سرخ زندگی برای آغازی نو... بسم ا... [ جمعه 15 اردیبهشت1391 ] [ 22:3 ] [ رها ]
لیلی یه بازی گذاشته منم که بیکارم و دلم یهو خواست بازی کنم...پس بازی میکنم!
:::
اگر ماهی از سال بودم؟ مرداد؛شیر اگر یک روز هفته بودم؟ پنج شنبه اگر یک عدد بودم؟ 1 اگر جهت بودم؟ شمال اگر همراه بودم؟ یه همراه واقعی چه جوریه؟؟؟می خوام یه همراه واقعی باشم ... اگر نوشیدنی بودم؟ آب انار! اگر گناه بودم؟ نگاه اگر درخت بودم؟ درخت سیب اگر گل بودم؟ رز اگر آب و هوا بودم؟ بهاری..مثل روزای اول فروردین! اگر رنگ بودم؟ سبز شایدم قرمز! اگر پرنده بودم؟ سیمرغ باشم عیبی داره؟؟؟ اگر صدا بودم؟ صدای تپیدن قلب اونم زمان دادن اولین بوسه به معشوق!!! اگر فعل بودم؟ بودن(مصدره؟؟؟) اگر زمان بودم؟ اگه زمان بودم تو زمان های حساس می ایستادم!!! اگر یک خیابان بودم؟ خیابونی که دست انداز نداشته باشه خیلی هم عریض باشه ،بشه توش با سرعت زیاد رانندگی کرد...شاید بهتره بگم اتوبان! اگر یک فیلم بودم؟ دزیره!!! اگر یک پزشک بودم؟ روانپزشک! اگر یک پنجره بودم؟ رو به دریای شمال که یه باد خنک هم بزنه... اگر تاریخ بودم؟ 18مرداد! اگر کتاب بودم؟ سوپ جوجه برای تقویت روح!! اگر شعر بودم؟ای شب نیما!!! اگر حس بودم؟حس همدردی.همراهی.بودن...حس هایی که گاهی فقط با یه نگاه رد و بدل میشن! اگر طبیعت بودم؟گلستان(یه باغ پر از گل؛همه ی گل ها باشن مخصوصا از اونایی که قیمتش به اندازه ی یه بشکه نفت ایرانه!!و فقط ایران صادرش میکنه!!!!!!!) اگر میوه بودم؟ سیب سرخ اگر شکلک بودم؟[لبخند] [ شنبه 2 اردیبهشت1391 ] [ 22:32 ] [ رها ]
هان ای شب شوم وحشت انگیز تا چند زنی به جانم آتش ؟ یا چشم مرا ز جای برکن یا پرده ز روی خود فروکش یا بازگذار تا بمیرم کز دیدن روزگار سیرم!! برو به ادامه... [ شنبه 12 فروردین1391 ] [ 20:37 ] [ رها ]
"ذکر جمیل سعدی" در وسط های سخنرانی عمرو ـ که دم از روشنی و برق رسانی می زد ـ برق سالن ذَهَبَ ، یعنی رفت! از میان حضّار زید پیری به تانّی قامَ گفت: ای ناطق این منطقه ی نورانی حضرت علامه! به عمل کار برآید به سخنرانی نیست! "سید حسن حسینی" [ شنبه 27 اسفند1390 ] [ 18:41 ] [ رها ]
دیشب با دوستم رفته بودم رستوان…. روبروی میز ما یه دختر پسر نشسته بودن
که پسره پشتش به میز ما بود، معلوم بود با هم دوست هستند،
اتفاقی چشمم به چشمه دختره افتاد ….
قشنگ معلوم بود پسره عاشقه دخترست،دختره شروع کرد به آمار دادن،
سرمو انداختم پایین….دفعه بعدی تحریک شدم با نگاه بازی کردیم.
خلاصه یه کاغذ برداشتمو به دختره علامت دادم، با نگاهش قبول کرد
بلند شدن، پسره جلو رفت که حساب کنه بیچاره پسره که پولشو حروم می کرد...
دختره به میز ما رسید دستشو دراز کرد کاغذ رو گرفت
تا با نفر بعدی شروع خوبی داشته باشه، براش نوشته بودم … خیـــــــلی پستی… برگرقته از وبلاگ (بامداد خمار) [ دوشنبه 22 اسفند1390 ] [ 18:3 ] [ رها ]
کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی؟ که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هرشب... "محمد علی بهمنی" کجا دنبال مهفومی برای عشق می گردی؟ که من در یک نگاه هر لحظه معنا می کنم این واژه را... "رها" قاصدک؛ تو چگونه عشق را معنا می کنی؟؟؟؟
پ.ن: شما چطور؟؟؟؟ [ چهارشنبه 3 اسفند1390 ] [ 14:53 ] [ رها ]
من اکنون ایستاده ام و خود را می نگرم که دارم از پس تکّه ابرهای نمودین خویش سر می زنم . طلوع خود را می نگرم و خود را به نرمی و رضایت، غرق لذّت و امید، تسلیم او می کنم . او که مرا در خود می مکد و من همچنان ساکت می مانم تا تمام شوم! نسیم امید بر چهره ام می وزد و من، در نشئه ی مطبوع نیست شدن هایم، غرقه در شکر و اشک، در انتظار آنم که از آن پُر شوم . احساس می کنم که آن چه اکنون در من می جوشد، سراپایم را فرا می گیرد، تمام " هستن " م را لبریز می کند . همه ی لکّه هایی را که از اثر انگشت های طبیعت بر دیواره های " بودن " م مانده بود، می زداید . مرا در خود می شوید . دیگرم می سازد و من ، گرم این لذّت دردآمیز تولّد خویش، ساکت مانده ام. این که در من فرا می رسد به عظمت همه ی این هستی است، چه میگویم؟ به عظمت ابدیت است . به عظمت مطلق است و به هراس بی کرانگی! سنگینی آفرینش را دارد و جلال خدا را و " بودن " من، این قفس تنگ و ناتوان، گنجایش آن را ندارد . احساس می کنم که در خود فرو می شکنم، نمی دانم چیست ؟ امّا بی تابم . "دکتر علی شریعتی"
برچسبها: دکتر شریعتی, دکتر علی شریعتی [ پنجشنبه 27 بهمن1390 ] [ 15:50 ] [ رها ]
ما آدم ها عادت به گذشتن از کارهایی داریم که باید به پایان ببریمشان ؛ و آن زمان که باید بگذریم، آنقدر استقامت می کنیم تا همه چیز را به فنا بکشانیم... اما من این عادت را ، این عادت نفرین شده را می شکنم و پا به پایت می مانم تا بهمن را شرمنده ی این عشق کنم ! و شاید سال بعد در چنین روزی بهمن از شرم باریده از برف شد...برفی سپید!!!
آن وقت است که جای پایمان به روی برف خاطره ساز می شود... قاصدک ؛ این بهمن را به خاطر بسپار... "رها"
[ سه شنبه 18 بهمن1390 ] [ 15:8 ] [ رها ]
باز هم با قلمم همراه شده ام و ترانه ای ساده و عاشقانه می سرایم، زنده می مانم و تنها او را بهانه ی زندگی ام می دانم! هیچ کس نمی داند که تنها معنای عاشقانه هایم اوست... همانند روزِ آفتابی قشنگی به آسمان قلبم می تابد! و از سرزمین آرزو ، در آن شب های مهتابی بهانه ای می شود برای نوشتنم! او می آید و تمام ستارگانِ این کهکشان متعلق به من می شوند و با ناز نگاهش تمام گلدان های اطلسی باغ دلش مهمان خانه ی خیال من می شوند! آن وقت که می آید برای همیشه زندگی ام را در پردیس رویاهایش رها می کنم. هرگز لحظه ای را بدون حضور یادش در حریر خاطراتم سپری نکرده ام و هرگز لحظه ای بی هوای او نفس نکشیده ام. نمی دانم در فقدان چَشمانش چگونه رنگ خوش بختی را نظاره گر باشم؟!! من نمی خواهم و نمی گذارم که معنای ترانه هایم را ، دلیل نفس هایم را و بهانه ی زنگی ام را از من بستاند! رهایش نمی کنم... با قاصدکم ترانه ی عشقش را می سراییم... پ.ن: هیچ عکسی را برای احساسات و نگاشته های ذهنم نیافتم...
[ شنبه 8 بهمن1390 ] [ 16:32 ] [ رها ]
پشت میز سبز زندگی در اتاقکی جدید با قلم رنگین خونم می نگارم بر صفحه ی نگارین چشمانت تا بدانی ؛ هنوز هم در پس پرچین های سفید مزرعه ی رویاهایت کسی به انتظار نشسته است تا بیایی... کلید طلایی قلبت در دستان من جا مانده... - این جا ماندن ها هم که پایانی ندارد! – اما می دانم که آنها را به آن نیت نزد من جا گذاشتی تا به بهانه ی آنها بازگردی و باری دیگر نگاهی بر چشمانم و سرکی بر خانه ی دلم بیندازی تا ببینی هنوز کسی جایت را نگرفته است... میدانم که می آیی ؛ اما نمی دانم مقصودت چیست که مرا در پس نگاهی در کنج عُزلت نگه میداری... اما من ، همچنان می آیم و طومار نوشته هایم را بر آسمان دلت به پرواز در می آورم تا بدانی هنوز هم کسی جای تو را در قلبم نگرفته است! هر روز دلتنگی هایم را می شمارم ... نه ! دیگر نمی شمارم ! آنقدر زیاد شده است که از پس شمارشش بر نمی آیم ! این روزهای خاکستری را فقط می نگرم و با یاد روزهای سفید سرخِ با تو بودن هر روز را پشت سر می گذارم تا بیایی ... این بار با قاصدکم برای رسیدنت دعا می کنیم... "رها" پ.ن: یه کمی حوصله ام سر رفته! حس نوشتن ندارم!انرژی مثبت می خوام! با اینکه امتحانام و خوب دادم ولی... کسی انرژی مثبت داره یه کمی به من بده؟؟؟؟؟
[ چهارشنبه 28 دی1390 ] [ 12:29 ] [ رها ]
آسمان چه پر ستاره است ماه می خندد و باز صورت دخترکی بر آب است صورتش پر خنده و شاد شب چه پر عشوه و ناز باد می رقصد و برگ ؛ نغمهء خش خش دارد. دخترک می خندد ؛ ماهیان می رقصند همه چیز خوش عطر و دل انگیز است! چه کسی بود صدا کرد "رها" ؟ به چه چیز جور دیگر باید نگریست؟ همه چیز جور دیگر شده است گاهی تو جور دیگر بنگر... "رها"
[ دوشنبه 19 دی1390 ] [ 12:35 ] [ رها ]
لبخند زیبای خورشید در صبح زمستانی ، تلالویی زیبا به روی برف ها می افکند ، سرم را از پنجره ی اتاقکم بیرون می آورم و بوی دل انگیز برف را استشمام می کنم و به عمق وجودم هدیه می کنم .
باری؛ زمستان نیز خود هدیه ایی دیگر است برای قلب کوچکم ـ دلم برای سفیدی و قطرات درشت باران تنگ شده بود ـ زمستان قلبم را سفید می کند و قطرات بارانش قلبم را شست و شو می دهد ، می دانی زمستان هم دارد پا به پای من بزرگ می شود. از اتاقکم بیرون می آیم هوهوی باد زمستانی به دورم حلقه می زند انگار هوای بازی در سر دارند، هی می چرخند و می چرخند و من بیشتر و بیشتر احساس سرما می کنم. کم کمک گلوله های آتشین برف را به روی شانه هایم حس می کنم ، آری آنها به استقبال من آمده اند ، چه خوب شانه هایم را نوازش می دهند و باد که انگار نگران است مرا به سوی اتاقم هدایت می کند تا نکند سرما مرا بخورد.... همیشه جشن اول زمستان را دوست می دارم... زمستان مبارک قاصدک من.... "رها"
[ دوشنبه 5 دی1390 ] [ 13:30 ] [ رها ]
اولین روز بارانی را به خاطر داری؟ غافلگیر شدیم چتر نداشتیم خندیدیم دویدیم وبه شالاپ شلوپ های گل آلود عشق ورزیدیم دومین روز بارانی چطور؟ پیش بینی اش را کرده بودی چتر آورده بودی و من غافلگیر شدم سعی می کردی من خیس نشوم و شانه سمت چپ تو کاملا خیس بود و سومین روز چطور؟ گفتی سرت درد می کند و حوصله نداری سرما بخوری چتر را کامل بالای سر خودت گرفتی و شانه راست من کاملا خیس شد. وچند روز پیش را چطور؟به خاطر داری؟ که با یک چتر اضافه آمدی و مجبور بودیم برای اینکه پین های چتر توی چش و چالمان نرود دو قدم از هم دورتر راه برویم...فردا دیگر برای قدم زدن نمی آیم تنها برو.... "دکتر علی شریعتی"
[ جمعه 18 آذر1390 ] [ 20:7 ] [ رها ]
با شروع روزی دیگر و آغاز دوباره کارهای همیشگی و بوی خستگی و تکرار زدگی ؛ من هم قلم به دست می گیرم تا تمام این تکرارها را تکرار کنم! نور خورشید درون اتاقم را نشانه رفته است، گويي چشمانم را به نبرد مي خواند ... من دستان كاغذي ام را سپري مي سازم پيش روي خروش انوار سهمگين آفتاب!
مدتی
است دوباره مي نگارم از همان نامه های جا مانده ، از همان حرف های نگفته ،همان حرف
هایی که وقتی در کنار هم بودیم با قلم سكوت بر صفحه ي نگارين چشمانت مي نگاشتم و
تو چه صادقانه مي خواندي آن هجاهاي سرما زده ي عشق را... مدتي است احساس مي كنم خودم هم جا مانده
ام؛ همانند نامه هایم ،نمي دانم كجا ؟! شايد یکی هم باید بیاید و از منِ جا مانده
بنویسد !! شاید اگر بنویسد مدفون نشوم! از بین نروم! مي دانم، مي دانم، با اين همه شوق پر گشودن و بستن كسي همگام تنهايي تو نيست و کسی در پس چشمان تو به انتظارت ننشسته است !! کسی لبخند تو را آرزو نمی کند! کسی برای گرفتن دستانت لحظه شماری نمی کند! شاید دگر کافی است ... آري! نیازی نیست که این همه نامه های جا مانده را با واژه های روحم خط خطی کنم! شاید قاصدکم باید دمی بیاساید و من نیــز هم ... ولي باز در پس پرچين تنهايي ام صدايي آشنا به
گوش مي رسد ،صدايي هست؛ صداي عشق كه دوباره باز مي خواندم ... رها ... رها ... رها
... رهايت نمي كنم!
[ شنبه 7 آبان1390 ] [ 22:22 ] [ رها ]
گاهی نمی دانم از سر ذوق چه بنگارم! گاهی دیوانه وار به تو می اندیشم و ذهن مفلوکم hang می کند!;)
[ سه شنبه 19 مهر1390 ] [ 18:56 ] [ رها ]
|
درباره وبلاگ  ابرها زمین را به رویایی ترین سرزمینی که می توانید درخیالتان تصور کنید و در زندگی ببینید تبدیل می کنند ؛ جایی میان زمین و آسمان... واین جا همان جاست... "رها" | |
| [ طراحی قالب وبلاگ : نایت سلکت ] [ Weblog Themes By : sibtheme ] | ||
